Ο Αλέκος και η Βαρβάρα: συγκοινωνία κόλπου Θεσσαλονίκης

Ο Αλέκος και η Βαρβάρα: συγκοινωνία κόλπου Θεσσαλονίκης

Αν και η Θεσσαλονίκη δεν έχει την πλέον στενή σχέση με τη θάλασσα (όπως την έχουν άλλα λιμάνια) τα τελευταία χρόνια οι κάτοικοι ή οι επισκέπτες της πόλης μπορούν να επισκεφθούν τους καλοκαιρινούς μήνες με καράβι τους κοντινούς στη Θεσσαλονίκη παράκτιους οικισμούς της Περαίας και των Νέων Επιβατών. Η εξέλιξη αυτή υπήρξε κατά έναν τρόπο το αποτέλεσμα μια πολύχρονης συζήτησης στην τοπική κοινωνία για την ανάγκη καθώς και για τη βιωσιμότητα της επαναφοράς της θαλάσσιας συγκοινωνίας στη Θεσσαλονίκη.

konstantis

Το καράβι Κωνσταντής με το οποίο από το 2017 επανήλθε η θαλάσσια συγκοινωνία στη Θεσσαλονίκη

Εμείς εδώ με αφορμή ως συνήθως ορισμένα αρχειακά τεκμήρια θα ρίξουμε μια κλεφτή ματιά στην ιστορία της συγκοινωνία αυτής. 70 περίπου χρόνια πριν υπήρχαν περισσότερες εταιρείες που δραστηριοποιούνταν στον κλάδο και σίγουρα περισσότερα καράβια. Βλέπουμε τα ονόματά τους σε μια σειρά εισιτηρίων που κράτησε ο Φαίδων Κοζύρης στο αρχείο του.

kozyris_15_1_005

kozyris_15_1_003

kozyris_15_1_004

kozyris_15_1_001

«Συγκοινωνία τουριστικής ακτής» ή «Συγκοινωνία Κόλπου Θεσσαλονίκης». «Λεύκη», «Αλέκος», «Ποσειδών», «Ερυθραία», «Έρως», «Βαρβάρα», «Ζωοδόχου Πηγή» και «Δελφίνι», κάποια από τα καράβια που μετέφεραν πολύ κόσμο στους δύο πλέον δημοφιλείς θερινούς προορισμούς μεταπολεμικά και μέχρι τη δεκαετία του 1970. Πριν δηλαδή έρθει η μαζικότητα του Ι.Χ. αυτοκινήτου και ανακαλυφθεί η Χαλκιδική όπως σωστά επισημαίνει ο Χρίστος Ζαφείρης στο Θεσσαλονίκης Τοπιογραφία, Παρατηρητής, Θεσσαλονίκη 1990, σ. 115-127, όπου και παραθέτει και άλλα ονόματα: «Βαγγελίτσα», «Ερμής», «Ευδοκία», «Θεσσαλονίκη Ι» και «Θεσσαλονίκη ΙΙ». Αναμνήσεις ανθρώπων της γενιάς του 1950 για μπάνια στην Περαία, τον Μπαξέ (το παλιό όνομα των Νέων Επιβατών) και την Αγία Τριάδα που στην περίπτωση της μαμάς μου συνοδεύονται από την ανάμνηση τεράστιων βραστών καβουριών που σερβίριζαν αυτοσχέδιοι μάγειρες της περιοχής.

Οι φωτογραφίες που ακολουθούν είναι και αυτές από το αρχείο του Φ. Κοζύρη. Είναι του 1949 ή του 1950 και τον απεικονίζουν με παρέα είτε εν πλώ ή αναμένοντας την αναχώρηση.

koz_pho008

koz_pho001

Επί της «Ιουλίας» εν πλω προς Αγία Τριάδα, άνοιξη 1950. Η «Ιουλία» δεν φαίνεται όμως για καράβι της γραμμής. Ο Φ. Κοζύρης (πρώτος από αριστερά) με τη φοιτητική συντροφιά του.

kozyris_pho031

Με την ίδια παρέα στη σκάλα της Αγίας Τριάδας, άνοιξη 1950.

koz_pho010

Μαθητές Η΄Γυμνασίου, φεύγοντας από τους Νέους Επιβάτες, άνοιξη 1949.

kozyris_pho028

Πάνω στον «Αλέκο», καλοκαίρι 1949.

Καλό καλοκαίρι.

Γιώργος Κουμαρίδης

Advertisements
Τα φουστανάκια

Τα φουστανάκια

Κάποτε, όχι πολλά χρόνια πριν, τα αγόρια φορούσαν φουστανάκια. Νεογέννητα αλλά και λίγο μεγαλύτερα, δίχρονα, ίσως και τρίχρονα. Τα έντυναν οι μανάδες τους. Η αφορμή για τη σημερινή ανάρτηση δόθηκε από μια φωτογραφία του πατέρα μου. Και καθώς στις συλλογές του ΕΛΙΑ στη Θεσσαλονίκη δε βρήκαμε πολλές παρόμοιες κάναμε μια μικρή γύρα σε φίλους και συγγενείς και μαζέψαμε λίγες. Βρήκαμε φωτογραφίες από τα πρώτα χρόνια του Μεσοπολέμου μέχρι και τα μέσα της δεκαετίας του 1950. Και γεωγραφικά από όλη τη Μακεδονία, τη Θεσσαλονίκη και τον Βόλο.

Θα θέλαμε να έχουμε μεγαλύτερο δείγμα, τόσο γεωγραφικά όσο και χρονολογικά για να μπορούμε να εξάγουμε περισσότερα συμπεράσματα. Είναι μια πρακτική που συμβαίνει κυρίως στην επαρχία ή και στην πόλη; Πότε περίπου σταματάει να εμφανίζεται; Σε ποια ηλικία τα αγόρια βάζουν παντελόνι;

Όσο για τους λόγους που οδηγούσαν σε αυτή την πρακτική. Ομολογούμε ότι δεν ψάξαμε σε βιβλία λαογραφίας για να δούμε αν αναφέρεται κάτι σχετικό. Εικάζουμε ότι ήταν λόγοι πρακτικοί που σχετίζονται με την ευκολία αλλαγής της πάνας που φορούσαν τα παιδιά καθώς και την ευκολία αυτοεξυπηρέτησης όταν πλέον απαλλάσσονταν από αυτήν. Δεκτά σχόλια και επεξηγήσεις. Όπως βέβαια και παρόμοιες φωτογραφίες για να αυξήσουμε το δείγμα.

kkyrou_foustania001

Ο Κλείτος Κύρου (γενν. 1921) στην αγκαλιά του πατέρα του, Θεσσαλονίκη, 1922 ή 1923

kp_001

Ο Κώστας Παπαγεωργίου (γενν. 1924), Εμπόριο Πτολεμαΐδας, 1925

fk001

Ο Φαίδων Κοζύρης (γενν. 1932) στην αγκαλιά της μαμάς του, Θεσσαλονίκη, 1932

tl_002_cut

tl_003

Ο Τάκης Λουκίδης (γενν. 1947), Νέα Ιωνία Βόλου, 1948

kamou_c

Ο Γιώργος Κάμος (γενν. 1951), Καρπερή Σερρών, 1952 ή 1953

kk_3 001_cut

Ο Κωστής Κουμαρίδης (γενν. 1953), Παλαιοχώρι Καβάλας, 1954 ή 1955

Θερμές ευχαριστίες στον Κωστή Κουμαρίδη, τον Τάκη Λουκίδη, τη Μαρία και τον Κοσμά Παπαγεωργίου και την Ναταλί Κάμου  για το υλικό και την έκθεση.

Γιώργος Κουμαρίδης

 

 

 

 

Φίλοι δι’ αλληλογραφίας

Φίλοι δι’ αλληλογραφίας

Ο Φαίδων Κοζύρης (1932-2010) υπήρξε διαπρεπής ακαδημαϊκός νομικός με σταδιοδρομία στις ΗΠΑ και στην Ελλάδα. Το αρχείο του, ευγενική δωρεά της συζύγου του, Λίτσας, την οποία ευχαριστούμε θερμά για την έμπρακτη και διαρκή της υποστήριξη, περιέχει πλήθος τεκμηρίων σχετικά με την πλούσια σταδιοδρομία του και την προσωπική του ζωή, η οποία μοιράστηκε μεταξύ των ΗΠΑ και της Ελλάδας. 

koz_pho006

Ο Φ. Κοζύρης με τον Δ. Βακαλέρη στην κορυφή του Empire State Building τις πρώτες ημέρες μετά την άφιξη τους στις ΗΠΑ, 20.7.1954

Μία προσθήκη υλικού που έγινε μετά την ταξινόμηση και την περιγραφή του αρχείου απαρτιζόταν αποκλειστικά από φακέλους αλληλογραφίας που περιείχαν διπλωμένες επιστολές. Τους ανοίξαμε πριν από λίγο καιρό.

Πρόκειται για γράμματα που απαντούσαν σε μια αγγελία που είχε βάλει ο Φ. Κοζύρης στις αρχές της άνοιξης του 1955 στο γνωστό περιοδικό της εποχής Θησαυρός (δυστυχώς δεν καταφέραμε να εντοπίσουμε το τεύχος). Ο Φ. Κοζύρης, που είχε μεταβεί στο Σικάγο των ΗΠΑ τον προηγούμενο χρόνο για μεταπτυχιακές σπουδές, ζητούσε αλληλογραφία με Ελληνίδες, κατοίκους Αθήνας και Θεσσαλονίκης και ηλικίας όχι μεγαλύτερης από τη δική του (ήταν τότε 23 χρονών).

koz_pho003

Γιατί όμως να ενδιαφέρει το blog μία τέτοια αλληλογραφία; Απλά διότι η φιλία δι’ αλληλογραφίας ήταν για πάρα πολλά χρόνια μια ευρέως διαδεδομένη πρακτική επικοινωνίας. Κάτι καθημερινό μέσω του οποίου οι άνθρωποι, κυρίως οι νέοι και οι νέες, ενημερώνονταν, μάθαιναν γλώσσες, επικοινωνούσαν και έχτιζαν σχέσεις. Και γιατί τεκμήρια τέτοιου είδους μπορούν να βοηθήσουν την εξερεύνηση πτυχών της κοινωνικής ιστορίας και της ιστορίας των νοοτροπιών. Προφανώς σήμερα η πρακτική αυτή τείνει να εξαφανιστεί με τη διάδοση της ηλεκτρονικής αλληλογραφίας και τη γιγάντωση των μέσων κοινωνικής δικτύωσης. Όχι, προφανώς και η φιλία δι’ αλληλογραφίας δεν ήταν το facebook της εποχής, όπως ίσως θα εμφανιζόταν σε ένα σημερινό πρόχειρο δημοσιογραφικό τίτλο. Το μέσο διαμορφώνει το μήνυμα. Και άλλωστε οι συνθήκες της Ελλάδας και του κόσμου το 1955 ήταν ολότελα διαφορετικές.

anasigrotisi_3

Φάκελος αλληλογραφίας με γραμματόσημα. Ανασυγκρότησις,

Ο Φ. Κοζύρης δεν δημοσιεύει στην αγγελία το πλήρες όνομα του. Υπογράφει σαν P. Kox, γράφει ότι είναι δικηγόρος και Ελληνοαμερικανός. Οι απαντήσεις που δέχθηκε μας φάνηκαν πολλές. Δέχθηκε 108 επιστολές. Οι περισσότερες ήταν όντως από τη Θεσσαλονίκη και την Αθήνα αλλά υπήρχαν και επιστολογράφοι από αλλά μέρη της Ελλάδας καθώς και από την Αίγυπτο, οι οποίες και διαμαρτύρονταν για αυτόν τον αποκλεισμό τους από την αγγελία. Περισσότερες οι μαθήτριες και οι φοιτήτριες και λιγότερες οι εργαζόμενες. Οι περισσότερες επιστολές έχουν γραφτεί με σωστή σύνταξη και ορθογραφία και ευανάγνωστο γραφικό χαρακτήρα. Οι πιο πολλές ήταν σύντομες (1 ή 2 σελίδες) υπάρχουν όμως ορισμένες που φτάνουν τις 4 ή ακόμα και τις 6 σελίδες.

Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή. Μία ας πούμε τυπική απάντηση στην αγγελία του Κοζύρη είναι αυτή:

tipiki_1a

tipiki_1b

Ή αυτή:

tipiki_2

Οι κοπέλες αναρωτιούνται συχνά πως βρίσκουν το θάρρος να γράψουν σε έναν ξένο, φοβούνται μήπως φλυαρούν, περιγράφουν τον εαυτό τους και την οικογένειά τους, ζητάνε απάντηση και αγωνιούν μήπως το γράμμα τους πεταχτεί στον κάλαθο των αχρήστων. Πολλές αναρωτιούνται πως είναι οι ΗΠΑ και θέλουν να μάθουν περισσότερα για την χώρα ενώ ταυτόχρονα εικάζουν ότι ο Ελληνοαμερικανός θα θέλει να μαθαίνει νέα από την Ελλάδα. Αρκετές γράφουν ότι πάντα ήθελαν να αλληλογραφούν με κάποιον Έλληνα του εξωτερικού ενώ άλλες θέλγονται από το επάγγελμα του αγνώστου, επάγγελμα που συνεπάγεται υψηλό μορφωτικό επίπεδο.

logoi001

Η επιστολογράφος αριθμεί στη δεξιά σελίδα τους λόγους για τους οποίους γράφει στον άγνωστό της άνδρα.

Οι περισσότερες προφανώς και έχουν μια συστολή. Γράφει η Ματίνα Ι. από την Αθήνα «Όσο για τα αισθήματα μου, τα όνειρα μου, τις φιλοδοξίες μου και γενικά για τον εσωτερικό μου κόσμο πιστεύω να συμφωνήτε και εσείς ότι είναι πολύ νωρίς ακόμη για να σας μιλήσω». Αρκετές γράφουν ότι αν η επικοινωνία συνεχιστεί θα επιθυμούσαν ανταλλαγή φωτογραφιών. Είναι λίγες αυτές που στέλνουν φωτογραφία μαζί με την πρώτη επιστολή.

Αυτό που επαναλαμβάνεται συχνά όμως και που εξηγεί ίσως την διάδοση της φιλίας δι’ αλληλογραφίας είναι ένα αίσθημα μοναξιάς και απομόνωσης που φαίνεται ότι μοιράζονται αρκετές επιστολογράφοι. Σε μια Ελλάδα που τα ήθη είναι ακόμα πολύ αυστηρά και που οι ευκαιρίες επικοινωνίας με ανθρώπους του αντίθετου (ή και του ιδίου φύλου) για τα νεαρά κορίτσια μικρές, η επικοινωνία έστω και με αυτό τον μη άμεσο τρόπο είναι μια διέξοδος. Η οποία γίνεται πιο ενδιαφέρουσα λόγω του τόπου κατοικίας του αγνώστου. Το όνειρο της μετανάστευσης υπάρχει άλλωστε σε αρκετές επιστολές και μέσω της αλληλογραφίας μπορεί να χτιστεί μία σχέση ή και, γιατί όχι, ένα δίκτυο.

monotonia001.jpg

monotonia002

monotonia_metana003.jpg

Στις παραπάνω επιστολές επαναλαμβάνεται το αίσθημα της μονοτονίας και της μοναξιάς, σχεδόν πανομοιότυπα. Στην τελευταία υπάρχει ταυτόχρονα και ο πόθος της μετανάστευσης στις ΗΠΑ.

Υπάρχει βέβαια ακόμα το όνειρο του έρωτα ή του γάμου. Δεν εμφανίζεται συχνά ρητά. Ορισμένες κοπέλες όμως το θέτουν από την αρχή. Πολλές όμως είναι οι επιστολές που νιώθεις ότι έστω και υπόρρητα και εφόσον χτιζόταν μια σχέση δεν θα έβλεπαν αρνητικά ένα τέτοιο ενδεχόμενο.         

                                                                                  erotas_1

erotas_2

erotas_3

koz_gamos_1a

koz_gamos_1b

Ο έρως και ο γάμος

Ο Κοζύρης απάντησε σε λίγες από αυτές λακωνικά, στέλνοντας μια κάρτα. Στο αρχείο σώζονται λίγες ανταπαντήσεις και δεν μπορέσαμε να διαπιστώσουμε στην υπόλοιπη αλληλογραφία του αρχείου αν όντως δημιουργήθηκε κάποια μακροχρόνια φιλία.

Πολλοί θα μπορούσαν να παρατηρήσουν πολλά άλλα στη σειρά αυτών των επιστολών. Εμείς πέρα από τα προαναφερόμενα θα σημειώσουμε τη γλώσσα. Μία γλώσσα αρκετά διαφορετική. Με ολοκληρωμένες προτάσεις, μάλλον ξεχασμένους συνδυασμούς επιθέτων και ουσιαστικών («ευγενικά αισθήματα», «ηθικές αρχές», «η ωραία μας Αθήνα») και διακριτικότητα. Μακριά από εμάς η άκριτη νοσταλγία του παρελθόντος. Καθώς όμως ασχολούμαστε με αυτό το παρελθόν καθημερινά χαιρόμαστε αν μπορούμε να αναδείξουμε μικρές, μικρής ίσως σημασίας, ιστορίες.

Θερμές ευχαριστίες στη Λίτσα Κοζύρη για την άδεια δημοσίευσης και στη Μαρία Κοκολογιάννη για τη βοήθειά της.

Γιώργος Κουμαρίδης

pen_wh